Inne i nieokreślone choroby zakaźne

Nowotwory | o określonym umiejscowieniu, poza tkanką limfatyczną, układem krwiotwórczym i tkankami | pokrewnymi | C50 Nowotwór złośliwy piersi | limfatycznej, układu krwiotwórczego i tkanek pokrewnych | C97 Nowotwory złośliwe o niezależnym (pierwotnym) mnogim umiejscowieniu | Uwagi | 1. Pierwotne, słabo odgraniczone, wtórne i nieokreślone umiejscowienia nowotworów złośliwych | Kategorie C76−C80 obejmują nowotwory złośliwe, w których brak jest wyraźnego wskazania pierwotnego | umiejscowienia nowotworu lub też określono nowotwór jako „rozsiany”, „rozproszony” bądź „rozprzestrzeniony” bez | informacji o pierwotnym umiejscowieniu. W obu tych przypadkach umiejscowienie pierwotne uznaje się za nieznane. | 2. Aktywność fizjologiczna | Wszystkie nowotwory są sklasyfikowane w tym rozdziale niezależnie od ich aktywności fizjologicznej. Jeśli zachodzi | potrzeba określenia tej cechy dowolnego nowotworu, wówczas można zastosować kod dodatkowy, znajdujący się | w rozdziale IV. Na przykład złośliwy guz chromochłonny nadnerczy produkujący katecholaminę należy zakodować | jako C74 z dodatkowym kodem E27.5; gruczolak zasadochłonny przysadki z zespołem Cushinga należy zakodować | jako D35.2 z dodatkowym kodem E24.0. | 3. Morfologia | Istnieje cały szereg głównych grup morfologicznych (histologicznych) nowotworów złośliwych: raki | płaskonabłonkowe i gruczolakoraki, mięsaki, inne guzy tkanek miękkich, w tym międzybłoniaki, chłoniaki (ziarnicze | i nieziarnicze), białaczki, inne określone i właściwe dla danego umiejscowienia postacie, a także bliżej nieokreślone | nowotwory złośliwe. Nowotwór złośliwy jest terminem ogólnym, którego można używać do każdej z powyższych | grup, chociaż rzadko stosuje się go w odniesieniu do nowotworów złośliwych tkanki limfatycznej, układu | krwiotwórczego i tkanek pokrewnych. Czasami jako synonim nowotworu złośliwego niewłaściwie używa się słowa | „rak”. | W rozdziale II sklasyfikowano nowotwory głównie na podstawie umiejscowienia, niezależnie od ich charakteru. | Jedynie w kilku wyjątkowych przypadkach przy tytułach kategorii i podkategorii użyto terminów morfologicznych. | Na wypadek, gdyby uzasadniona była identyfikacja histologicznego typu nowotworu, przedstawiono także oddzielny, | obszerny wykaz kodów morfologicznych (patrz część „Morfologia nowotworów”). Pochodzą one z drugiego wydania | międzynarodowej klasyfikacji chorób dla potrzeb onkologii: ICD-O (International Classification of Diseases for | Oncology), która jest klasyfikacją dwudzielną, zawierającą niezależny system kodowy dla topografii i morfologii. Kody | morfologiczne są sześciocyfrowe. Pierwsze cztery cyfry wskazują na typ histologiczny. Piąta określa charakter | nowotworu (złośliwy pierwotny, złośliwy wtórny (przerzutowy), in situ, niezłośliwy, o nieokreślonym charakterze). | Szósta cyfra wskazująca na zróżnicowanie guzów litych, jest również używana jako kod specjalny dla chłoniaków | i białaczek. | 4. Używanie podkategorii w rozdziale II | Należy zwrócić uwagę na specjalne używanie podkategorii .8 w niniejszym rozdziale [patrz uwaga 5]. Jeżeli będzie | konieczne użycie podkategorii określonej jako „inne”, powinna ona być oznaczona jako podkategoria .7. | 5. Nowotwory złośliwe o umiejscowieniu przekraczającym granice określone kodem dla jednego | umiejscowienia i użycie podkategorii .8 (umiejscowienie przekraczające granice) | Kategorie topograficzne C00−C75 klasyfikują pierwotne nowotwory złośliwe zgodnie z ich punktem wyjścia. Dla | wielu kategorii trzyznakowych przewidziano dodatkowy podział umożliwiający bardziej szczegółowe określenie części | lub podkategorii opisanego narządu. W odniesieniu do nowotworów, których umiejscowienie odpowiada dwóm lub | więcej kategoriom w kodzie trzyznakowym lub których punktu wyjścia nie można ustalić, należy stosować | podkategorię .8 („zmiana przekraczająca granice jednego umiejscowienia”), chyba że dana sytuacja jest wyodrębniona | w innej kategorii. Na przykład raka przełyku i żołądka należy zakodować

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje diagnozy lekarskiej. Decyzję o leczeniu podejmuje lekarz z prawem wykonywania zawodu.